Wybór odpowiedniej rakiety

Rakiety dla dzieci

Może zabrzmi to zaskakująco ale rakieta dla młodego adepta sztuki tenisowej musi… przede wszystkim podobać się jej małemu użytkownikowi lub użytkowniczce. W przypadku rakiet dla dzieci w wieku od 3 do 12 lat Międzynarodowa Federacja Tenisowa (ITF) podaje jedynie ogólne wytyczne
w oparciu o wzrost oraz wiek, które prezentują się mniej więcej następująco:

3-5 lat i/lub wzrost do ok. 110cm – rakieta o długości 19 cali / 48,3cm;

do 6 roku życia i/lub wzrost do ok. 120cm – rakieta o długości 21 cali / 53,3cm;

do 8 roku życia i/lub wzrost do ok. 128cm – rakieta o długości 23 cali / 58,4cm;

do 10 roku życia i/lub wzrost do ok. 136cm – rakieta o długości 25 cali / 63,5cm;

do 12 roku życia i/lub wzrost do ok. 146cm – rakieta o długości 26 cali / 66,0cm.

Dzieci rosną często w różnym tempie, dlatego rakietę dla malucha należy dobierać opierając się
w głównej mierze o to jak rozwinięta jest pociecha.

 

Uwaga: Należy pamiętać, iż dzieci mają specjalne dedykowane piłki dostosowane do ich wieku:

5-8 lat – piłki czerwone (Stage 3);

8-10 – piłki pomarańczowe (Stage 2);

9-10 – piłki zielone (Stage 1, gra na pełnowymiarowym korcie).

 

Pierwsza dorosła rakieta

W zależności od tego jak dojrzałe (fizycznie) jest dziecko sugerowany wiek, w którym może nastąpić zmiana wahać się może między 12, a 15 rokiem życia.

Decyzja o przejściu dziecka na rakietę o standardowej długości (27 cali czyli ok. 68,6cm) nie powinna być pochopna i należy ją starannie przemyśleć gdyż może przynieść więcej szkody niż pożytku
z postępów poczynionych przez pociechę. Jeśli dziecko trenuje taka zmiana powinna być obowiązkowo przedyskutowana z trenerem, który powinien dać zielone światło, jeśli dziecko faktycznie w jego oczach „dorosło” do zmiany.

 

Waga rakiety dla dziecka w wyżej wymienionym przedziale wiekowym powinna mieścić się mniej więcej w zakresie 250-265g z balansem wynoszącym między 330, a 340mm. Powierzchnia główki powinna wynosić nie mniej niż 100 cali kwadratowych (ok. 645 cm2). Przy czym dla dziecka bez wcześniejszych tenisowych doświadczeń sugeruje się rakiety o wadze bliższej 250g i balansie bliżej 340mm oraz większej powierzchni główki.


Rakiety dla początkujących dorosłych

Sugerowane parametry rakiet dla początkujących tenisistów i tenisistek, którzy osiągnęli wiek pozwalający na grę rakietami dla dorosłych (+16 lat) będą w większości zbliżone, największe różnice dotyczyć będą wagi oraz balansu, co wynika z biologicznie uwarunkowanych różnic w budowie oraz tężyźnie fizycznej kobiet i mężczyzn.

 

Pierwszą kwestią często błędnie pomijaną jest dobre dopasowanie rozmiaru rączki rakiety. Statystycznie Panie najczęściej używają rączek o rozmiarze L2 (4 1/4) oraz L3 (4 3/8) z kolei Panowie najczęściej sięgają po rakiety z rączkami L3 (4 3/8) i L4 (4 1/2). Dla początkujących przyjmuje się, iż prawidłowy rozmiar rączki to taki, który pozwala na zmieszczenie palca wskazującego drugiej ręki grającego między kłąb kciuka, a palce dłoni trzymającej rakietę. Nie należy sugerować się wzrostem,
a tylko i wyłącznie wielkością dłoni, przynajmniej na początku gdyż rozmiar rączki jest sprawą wyjątkowo indywidualną często wymykającą się jakimkolwiek zasadom. Dla przykładu mierzący tyle samo (185cm) Rafael Nadal oraz Roger Federer grają kolejno rączkami o rozmiarach L2 oraz L3.

Ponadto należy wziąć pod uwagę, iż często stosowane owijki wierzchnie (ang. ovegrip) nakładane na fabryczną owijkę bazową będą w określonym stopniu (zależnym od grubości overgripa) powiększać chwyt, co należy uwzględnić wybierając rozmiar rączki.

 

Paniom, które w porównaniu do Panów charakteryzuje drobniejsza oraz szczuplejsza budowa zaleca się wybierać na początek rakiety o wadze w przedziale 255-270g, które charakteryzuje balans 335-345mm. Sugerowana niższa waga rakiety wynika z uwarunkowań fizycznych, a środek ciężkości przesunięty w kierunku główki rakiety pomoże na tym etapie wygenerować dynamikę uderzeń oraz wspomoże proces uczenia się wykonywania pełnego zamachu bez jego zrywania. Z tych samych powodów bezwładność rakiety z naciągiem dla Pań nie powinna być mniejsza niż 305 kgcm2.

 

Dla Panów waga „startowa” będzie wyższa i powinna mieścić się w przedziale 270-290g przy balansie między 330, a 340mm oraz bezwładności z naciągiem nie większej niż 315 kgcm2. Największa różnica z powodów wyżej wymienionych sprowadza się do wyraźnie większej wagi, niewielka różnica w wyważeniu wynika z faktu iż zasadniczo każdy początkujący zyska na balansie bliższemu środkowi rakiety.

 

Pozostałe parametry dla osób początkujących są z zasady niezależne od płci i sprowadzać się będą do doświadczenia z innym sportami rakietowymi lub sportami w ogóle.

Powierzchnia główki rakiety powinna być uzależniona od predyspozycji koordynacyjnych oraz ewentualnego doświadczenia z innymi sportami rakietowymi, które w sposób zasadniczy ułatwiają początki umożliwiając grę rakietami o 100 calowych główkach. Osobom niemającym żadnego doświadczenia w pokrewnych dyscyplinach sportowych sugeruje się rozpoczęcie nauki rakietami
o większych powierzchniach główek wynoszących 104, 105 czy 107 cali2 w zależności od naturalnych predyspozycji.

Długość rakiety nie powinna przekraczać 27,25 cali (ale nie mniej niż 27 cali) ze względu na rosnące obciążenia nadgarstka wraz z długością rakiety. Rama (profil) rakiet w najszerszym punkcie rakiety nie powinna być mniejsza niż 23mm oznacza to iż na początek można brać pod uwagę rakiety zarówno o stałej szerokości ramy wynoszącej 24mm jak i takie posiadające profil zmienny np.
21-24-22mm. Na etapie nauki przeplot strun powinien oferować wspomaganie w zakresie dynamiki oraz być nie wymagający pod kątem nadawania rotacji stąd powinien on przede wszystkim charakteryzować się 16 strunami pionowymi, a co za tym idzie rakieta powinna posiadać jeden
z następujących układów: 16x18, 16x19 lub 16x20.

 

Parametr

Panie

Panowie

Waga

255-270g

270-290g

Balans

335-345mm

330-340mm

Bezwładność z naciągiem

≤305 kg∙cm2

≤315 kg∙cm2

Powierzchnia główki

≥100 cali2

Długość

27-27,25 cali

Rama

≥23mm

Przeplot strun

16x18, 16x19, 16x20

 

Rozwój i specjalizacja czyli co dalej?

Wraz z tenisowym progresem oraz rozwijaniem się umiejętności technicznych otwierają się nowe możliwości w tym te dotyczące używanego sprzętu. Przejście na rakiety o większej masie (mężczyźni 290g, kobiety 270g), balansie bliżej rączki rakiety (mężczyźni 330mm, kobiety 335mm) oraz
w części przypadków mniejszej główce (≤100 cali kw.)
pozwala na bardziej efektywne szlifowanie techniki gry poprzez wymuszenie wykonywania obszerniejszych i szybszych zamachów w celu uzyskania wystarczającej dynamiki. Ponadto rakiety takie oferują większą stabilność, kontrolę oraz tzw. czucie piłki.

 

Zmiana rakiety wynikająca z zaawansowania technicznego powinna być ukierunkowana na styl gry, który wraz z rosnącym doświadczeniem kortowym wykrystalizował się w postaci preferencji dot. strefy kortu, z której najnaturalniej przychodzi prowadzenie gry.

 

Gra z linii końcowej (ang. baseliner) – gra opiera się w głównej mierze na wymianach z poziomu linii końcowej lub za nią. Jest to obecnie najbardziej dominujący styl gry zarówno w rozgrywkach zawodowych mężczyzn (Rafael Nadal, Novak Djokovic, Andy Murray) jak i kobiet (Serena Williams, Maria Sharapova, Karolina Woźniacka, Agnieszka Radwańska). Ponieważ specyfika takiej strategii rozgrywania punktów wiąże się z długimi wymianami, często na tzw. „wyniszczenie” wymagania
w stosunku do rakiety to m.in. większa dynamika własna, a co za tym idzie zalecany balans nie powinien być mniejszy niż 320mm, a rama rakiety w najszerszym punkcie powinna być nie mniejsza niż 23mm. Zalecane jest również aby powierzchnia główki nie była mniejsza niż 97 cali kwadratowych.

 

Gra na całym korcie (ang. allcourter) – zdobywanie punktów opiera się na budowaniu w wymianie przewagi pozycyjnej umożliwiającej wejście w głąb kortu i jej wykończeniu, gra oparta o uderzenia
w strefie między linią serwisową, a końcową. Rakiety przeznaczone dla tego typu graczy powinny charakteryzować się profilem nie większym niż 23mm oraz balansem nie większym niż 325mm, jest to spowodowane głównie mniejszym zapotrzebowaniem na dynamikę własną rakiety ze względu na odgrywanie piłek z coraz to głębszych pozycji kortu, co z kolei przedkłada kontrolę nad dynamiką.

 

Gra serwis & wolej (ang. serve& volley) – gra oparta o ataki na siatkę, tak po serwisie (serve & volley) jak i po returnie (chip & charge), obecnie z powodu zwalniania nawierzchni w cyklu zawodowym jego stosowanie zasadniczo ogranicza się do rozgrywek deblowych. Najbardziej pożądanymi atrybutami rakiety są tu stabilność oraz manewrowalność czyli z jaką „łatwością” przychodzi szybkie ustawienie główki rakiety będąc przy siatce. Dlatego balans rakiety powinien być wyraźnie skierowany na rączkę (≤315mm), a rama rakiety nie przekraczać 22mm. Ponadto im większa waga rakiety tym łatwiej zagrywać woleje przy siatce dzięki większej stabilności, jaką niesie ze sobą dodatkowa masa.

 

 

Balans

Profil ramy

Gra z linii końcowej

≥320mm

≥23mm

Gra na całym korcie

≤325mm

≤23mm

Serwis & wolej

≤315mm

≤22mm

 

Dobór przeplotu strun…

Przeplot lub inaczej układ strun w rakiecie nie jest powiązany bezpośrednio ze strefą kortu, w której rozgrywa się dominującą część wymian, a bardziej ze sposobem odgrywania piłek tj. uściślając ilością nadawanym im rotacji, głównie awansującej nazywanej z j. ang. topspinem.

Aby ocenić własną grę pod kątem nadawanej rotacji należy zwrócić uwagę jak wysoko piłka przelatuje nad siatką podczas uderzeń wykonywanych z linii końcowej niebędących slajsami (podciętymi zagraniami), które z „natury” mają niski tor lotu. Im wyżej nad siatką przelatuje piłka oraz im szybciej po jej pokonaniu nurkuje w głąb kortu tym większą rotacją dysponuje.

Rotacja nadawana jest przez ruch strun pionowych w rakiecie, a co za tym idzie im większą „swobodę” poruszania się mają (tj. im rzadszy jest przeplot) tym większą rotację można nadać piłce. Dlatego gracze preferujący grę topspinową, szczególnie zza linii końcowej (przykład z cyklu ATP: Rafael Nadal, 16x19) powinni szukać rakiet posiadających 16 strun pionowych tj. posiadających przeplot 16x15, 16x16, 16x18, 16x19 etc. Z kolei grający bardziej płaską piłką (np. Novak Djokovic, 18x20) skorzystają na dodatkowej kontroli jaką niosą ze sobą układy z 18 pionami na przykład najpowszechniejszy w tej kategorii przeplot 18x20.

 

Waga, bezwładność, sztywność

Są to parametry w dużym stopniu niezależne od stylu gry, a sprowadzające się do możliwości fizycznych oraz preferencji użytkownika. W przypadku wagi przyjmuje się zasadę, iż za optymalną uznaje się największą wagę rakiety, która wraz z trwaniem „normalnej” gry negatywnie nie odbija się na szybkości oraz płynności zamachu. Innymi słowy, jeśli gracz rozgrywa zazwyczaj 2 godzinne sparingi to waga rakiety nie powinna w sposób drastyczny zwalniać jego zamach po 30, 60 czy 90 minutach gry.

Sztywność rakiety przekłada się w głównej mierze na dynamikę rakiety, częstotliwość jej drgań oraz ich przenoszenie na rękę gracza, a co za tym idzie może być traktowana poniekąd jako wstępny wyznacznik komfortu jaki zapewnia rakieta. Sztywność większości rakiet mieści się w zakresie 55-75 (dla pomiarów maszyną Babolat RDC w skali 0-100). Rakiety o sztywności ≈70 i więcej uznaje się za sztywne, rakiety o sztywności ≈60 i mniej za rakiety miękkie. Oczekujący przede wszystkim większej dynamiki ze strony rakiety powinni w pierwszej kolejności wziąć pod uwagę rakiety o sztywności ≥65.

Bezwładność jest parametrem, który w największej mierze odzwierciedla jak ciężka będzie rakieta
w trakcie wykonywania poszczególnych odbić. Zakładając taką samą szybkość zamachu rakieta
o większej bezwładności będzie oferowała większą dynamikę oraz stabilność. Dlatego w teorii przyjmuje się identyczną zasadę jak w przypadku wagi, w praktyce jednak wybór zależy od preferencji użytkownika gdyż wykonując szybszy zamach rakietą o mniejszej bezwładności można uzyskać taką samą dynamikę jak przy wolniejszym uderzeniu, ale przy większym momencie bezwładności rakiety. Stąd decyzja sprowadza się przygotowania fizycznego oraz tego czy użytkownik woli rakietę, która będzie w odczuciach lżejsza czy cięższa „dynamicznie”.

 

Rakiety dla osób z kontuzjami łokcia, nadgarstka oraz barku

Osobom z wyżej wymienionymi problemami zaleca się używanie rakiet nakładających mniejsze obciążenia na nadgarstek i bark, a więc o standardowej długości (27 cali), niskiej bezwładności (310 kgcm2) oraz balansie skierowanym na rączkę (325mm). Wbrew powszechnej opinii tego typu urazy nie oznaczają iż gracz ma używać rakiet o jak najmniejszej wadze, to waga w dużej mierze odpowiada za pochłanianie drgań oraz siły podczas zderzenia piłki z naciągiem, które to mogą potęgować kontuzje. Zmniejszenie przeciążeń ma wynikać w pierwszej kolejności z mniejszej bezwładności rakiety. Nie oznacza to oczywiście iż należy uwzględniać rakiety o wadze „zawodniczej” należy po prostu zachować umiar w obie strony i nie popadać w ekstrema.

Ponadto w celu redukcji drgań oraz wibracji rakiety jak i naciągu ramę powinna charakteryzować niższa sztywność (65) oraz rzadszy przeplot strun (16 pionów). Obie te cechy w połączeniu
z odpowiednim doborem strun oraz ich napięcia zminimalizuje drgania rakiety oraz naciągu przybliżając do możliwie najbardziej komfortowych warunków gry.

 

Należy pamiętać, iż żaden sprzęt nie uchroni przed kontuzją w przypadku niedopracowanej techniki oraz braku płynności w zamachu. W przypadku nie ustających problemów zaleca się konsultację z lekarzem i/lub fizjoterapeutą w celu określenia przyczyny problemu oraz zajęcia z trenerem mającym wyeliminować elementy w sekwencji poszczególnych uderzeń potęgujących uraz.

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
Zamknij
pixel